บนก้าวย่างในเส้นทางอันคดเคี้ยว          ช่างมืดเปลี่ยวจนหัวใจต้องเหน็บหนาว

เหมือนก้าวเดินบนทางมืดที่ทอดยาว        มีเพียงดาวอยู่ไกลริบให้แหงนมอง

ความมุ่งมั่นเรี่ยวแรงที่มีอยู่                   ขาทั้งคู่ก้าวเดินอย่างหม่นหมอง

อุปสรรคมหาศาลทับถมกอง                 เมื่อเพ่งมองชวนให้ทอดถอนหัวใจ

บนทางมืดไร้แสงไฟใดๆส่อง                ความฝันล่องลอยหลุดไกลไปแห่งไหน

ทั้งสองมือไขว่คว้าหาสิ่งใด                  ทั้งหัวใจยังวังเวงและเงียบงัน

ฤาชีวิตแท้จริงนั้นว่างเปล่า                   ดังคำกล่าวว่าชีวิตเป็นเพียงฝัน

ฤามีเพียงโชคชะตารอลงทัณฑ์             ฤาตัวฉันต้องพ่ายแพ้อยู่ร่ำไป

ทุกย่างก้าวการเดินทางของชีวิต            จะรวมจิตรวมใจไว้ที่ไหน

จะมุ่งมั่นก้าวเดินกันต่อไป                     หรือท้อใจกับเส้นทางที่กล้ำกลืน

ระหว่างหารเดินทางของชีวิต                อาจติดขัดอุปสรรคต้องทนฝืน

ของเพียงแหงนมองดวงดาวยามค่ำคืน     แล้วหยักยืนย่างก้าวสู่ปลายทาง

                                                        ตึก 50 ปี

                                                       สิงหา 2550

ช่วงชีวิตก้าวไปตามจังหวะของมัน บางทีก็สะดวกสบายสามารถเป็นจังหวะที่จะออกวิ่งไปได้อย่างสบาย หากแต่บางช่วงบางส่วนก็เป็ทางขรุขระฝุ่นควันตลบคลุ้ง เพ่งมองไปข้างหน้าก็เห็นแต่ขอบเหว จะเดินต่อไปยังไงล่ะ จะหันหลังกลับหรือจะสร้างสะพานเชือกแล้วไต่ข้ามไป...

     ลมสงบ...เงียบสงัด

ความวิเวกจับจองในหัวใจ

สะพานไม้ไร้ผู้คน

ความโดดเดี่ยวมีนัยสำคัญ

ปลีกตัวอย่างมีศักดิ์ศรี

หลบลี้จากความวุ่นวาย

ครุ่นคิดและหาความหมาย

ถึงการมีอยู่ของลมหายใจ

 

                       ริมสะพานสระแก้ว

                         24ส.ค.50